Felsefik Bir Bilim Kurgu Öyküsü: Platopolis

Adam, apoletleri sökülmüş üniforması ile metalik bir masanın başındaki metalik sandalyede oturuyordu. Masanın yüzeyinden yansıyan lacivert rengin güzelliği, her ne kadar onu meşgul etse de, üniformasından sökülmüş altın düğmelerden kalan boşluklar bu manzarayı onun için alışılmışın dışında kılıyordu. Ama sadece o kadar… Artık bir değeri yoktu bunların. O bunları düşünürken, içeriye düzgün kesilmiş saçları ayrı, lacivert üniformasının üzerindeki altın apoletleri ve düğmeleri ayrı parlayan bir başka adam girdi. Bu adam bir “Koruyucu”ydu. Masayı sarmalayan dört […]

Devamını Oku »

Bilim Kurgu Öykü: Doğum

“Bir zamanlar,” dedi yaşlı kadın, “atalarımız bu evrenin hakimiydi. Ta ki kozmoslar gelene kadar.” Tr!k, kadının karşısında soluksuz oturan çocukları izlerken içinden devam etti. “Savaştılar onlarla ve yenildiler. Buraya kaçtılar. Alterna’ya… Yeşil taşlar enerjileri, tılsımları kalkanları oldu.” Tr!k kafasını kaldırıp, mavi parıldayan gökyüzünün ötesini düşündü. Ötesindeki o korkunç yaratıkları görmüştü. Ama kozmoslar?.. Onlar belki de sadece efsaneydi. Tr!k’ı aslında zaten bildiği tüm bu düşüncelerden uyandıran şey, paradoksal olarak yine bildiği şeyleri anlatan yaşlı kadının sesi […]

Devamını Oku »

Bilimkurgu ve Mitolojik Öğeler Taşıyan Bir Öykü: Umut Olmak

UMUT OLMAK* “Mutlu musun Prometheus ?” diye sordu kadın. “Sevgili Venüs; senin için aşk, güzellik ve arzu ne ise, benim için de devrim, değişim ve yenilik arayışı odur. Bu tutkular var olduğu sürece ben de elbette mutluyum. Yani, en azından bu biçimim öyle hissediyor.” Kadın gülümsedi. Herhangi bir ölümlünün görmesi halinde kelimenin tam anlamıyla aklının başından gideceği bir gülümsemeydi bu; Venüs’ün güzelliğine doğrudan maruz kalan insanlar, ona sahip olmanın arzusuyla kendilerini tüketirlerdi.  Ama Uranüsle – […]

Devamını Oku »
1 2