Bugün sizler için, her jenerasyondan hayranı birbirine düşüren yeni Superman filmini inceleyeceğiz. James Gunn‘ın yeni bir başlangıç olarak tasarladığı yapıma geçmeden önce sitemiz için geleneksel olan spoiler / sürprizbozan uyarımızı yapalım ve fragmanı izleyelim.
Öncelikle belirtmek gerekir ki fragmanın görseli ile tam anlamıyla tanımlanabilecek bir Superman ile karşı karşıyayız. Genç, yakışıklı, hayata dair ümitleri olan ve hayatın içine girdikçe ailesini daha iyi anlayan genç bir adam bu. Superboy değil ancak Superman safhasına da yeni girmiş bir adam.
Dolayısıyla ve peşin olarak ifade etmeliyiz ki, bir babanın gururla izlediği bu genç adam ile tam manasıyla süper adam olan Man Of Steel yani Henry Cavill‘in Superman’ini karşılaştırmak son derece anlamsız. Hatta diyebiliriz ki, Zack Snyder‘in Justice League kadrosu ile James Gunn’ın Justice Gang’ini de karşılaştırmak aynı derecede anlamsız. Elmalar ve armutlar toplanmazlar!
Daha da ileri gideceksek, evet, Rusya’yı temsil eden bir Doğu Avrupa ülkesinin 300 asker 5 tank 15 Humvee ile Bangladeş’i temsil eden ordusuz 1.000 köylüyü yenerek koca bir ülkeyi işgal etmesi son derece karikatürize ve komik olsa da, saçma sapan bir sebeple kendini belli edecek -örneğin bir tırcıya kızarak- Henry Cavill’in Superman’inin babasını fırtınada ölüme terk etmesi kadar anlamsız değil. Hatta diyebiliriz ki Gunn’ın Superman’inin bu karikatürize sahnesi filmin tonunu vermesi açısından daha anlamlı ve pratik.
Superman’in sürekli olarak yenilmesi bir vakaysa da, bunu o kadar da önemsemeyen Superman’in kendisi de aynı ölçüde ilgi çekici. Yine klasik Clark Kent sakarlığının tamamen kendine güvenli genç bir gazeteci ile değiştirilmesi son derece başarılı ve kendi içinde tutarlı bir çözüm sunuyor.
Bu noktada filme yapılan eleştirilerden birine katıldığımızı belirtmemiz ise uygun olacak. Bu film her ne kadar Superman olarak adlandırılsa ve yeni bir Superman serisi başlatsa da aslında bir Justice League origin story‘si olarak da kurulduğu için bariz bir dengesizlik sergiliyor. Pek ortada görünmeyen bu üç kahraman Superman ile eş zamanlı olmadan – aralarında belli bir koordinasyon olduğu anlaşılsa da- filmi ne kendi filmleri yapabiliyorlar ne de Superman bir karakter olarak ezici bir üstünlük sağlayabiliyor.
Her ne kadar bu temelde bir Z Kuşağı Superman’i olsa da belirtmemiz gereken bir başka nokta da aslında yapım Cavill’in Superman’inden daha çok Christopher Reeve‘nin Superman’ine benziyor. Lex Luthor ve ekibinin merkezi rolü, comedic relief anları, Superman’in gazetedeki çetesiyle kesişmeleri ve o ilk Superman’lerin güç sınırları ile bu Superman aslında 1970’lerin sonundaki sıcak aurayı yakalamayı başarıyor.
Tabi bu olgunun nereye varacağını bilemeyiz. Bu filmin son çatışmasına kadar sınırlı bir güç gösteren ancak son çatışma sahnesinde iki anti süper kahraman ve ciğerlerini tamamen dolduran nanobotlar tarafından durdurulamadan uzaya çıkan adam, ilk filminde helikopter taşıyarak başladığı macerasını daha sonra zamanda yolculuk yapan ve magmadaki bir fay hattını tutarak bitiren Christopher Reeve’in Superman’inin gücüne de ulaşabilir belki, kim bilir?..
Bununla birlikte filmin senaryosunun beni hiçbir açıdan çok da etkilemediğini belirtmek isterim. Bizden biri olan Superman’in gerçek ailesinin mesajını göz ardı edip basit ama sıcak üvey ailesinin yolunu seçmesi teması özellikle fragmanın görselindeki gibi samimi bir ambiyansla filme rengini verse de, üzerine film yapılacak bir ağırlığa zaten sahip olmadığı için izleyiciye pek de bir şey vermiyor. Bir başka deyişle -bir sonraki cümle ağır bir spoiler içerir.-
Zaten hiç bir süper birey bir cümle ile tutup içinde yetiştiği gezegeni köle yapmaya kalkmaz. İçinde varsa bunu zaten yapar…
Kurgusal.net
Oyunculuklara değinmek gerekirse kimsenin özellikle parlamadığını ve özellikle sırıtmadığını belirterek başlamak faydalı olacaktır. Lex Luthor rolündeki Nicholas Hoult‘un karaktere girme konusunda başarılı olduğunu ifade etmek yerinde olacaktır.
Nano süper kahraman Engineer / Mühendis rolündeki Maria Gabriella De Faria’nın genelde baskı altında bir performans çizdiğini ancak dramatik anlamda güçlü oynadığını ve Lois Lane rolündeki Rachel Brosnahan’ın performans olarak ekstra bir katkısı olmadığını söylemek yeterli olacaktır. Son olarak Firefly’ın unutulmaz kaptanı Nathan Fillion‘u Green Lantern‘den Guy Gardner’ı olarak görmenin güzel bir sürpriz olduğunu da belirtmek isterim.
Superman rolündeki David Corenswet ise pro ve anti olarak tanımlanabilecek bir çok tepkiyi beraberinde getiren bir üne kavuşmuş olmuş. Bir yanda Gen Z‘yi tam anlamıyla temsil eden ve olgunlaşan genç bir adam/oğul/sevgili olarak parlarken diğer taraftan gücü yansıtmaktan da öte gücün ta kendisi olan Henry Cavill’in Superman’i ile her an karşılaştırıldığı yorucu bir duruma da demir atmış olmuş. Bununla birlikte mainstream hayat artık bu kuşağın hayatı olduğu için David Corenswet’i bir yıldız olarak tanımlamak yanlış olmayacaktır.
Yapay zekalı ve sarkastik Cryptonlu robotları, Supergirl‘i (Molly Alcock), süper köpek Cryptosu ile zenginleşecek ve ihtimal ki olgunlaşacak bu Superman ve Justice League öyle sanıyoruz ki bu jenerasyonu büyütecek.
Dolayısıyla filme dair yargımızı şöyle özetleyebiliriz.
Eğer aradığınız şey kora kor bir mücadele, rahatsız edici şiddette çatışmalar, ciddiyet, güç ve büyük temalar ise bu Superman size aradığınız deneyimi sunmayacaktır. Ancak inceleme boyunca bahsettiğimiz yeni, genç ve ya paradoksal olarak nostaljik bir naiflik arıyorsanız bu Superman filmini bir aile filmi gibi izleyebilirsiniz.
Devamı olursa nereye evrileceğini merak ettirecek ama devamı biraz da seyirci ilgisine bağlı olacak yapım, gişe testini geçmişe benziyor. Bakalım bittiğinde aklımızda nasıl kalacak? Dileriz zamanın bu testinin sonucunu da beraber tartışma imkanını buluruz…
Tekrar görüşmek dileğiyle.
İlginizi Çekebilir
The Flash: İsmine Tezat Olarak Oldukça Oturmu...
İki İnsanın Hırsının ve Aşkının Dramatürjisiz...
Us/Biz - Biz Kimiz, Hangisi Biziz?
Merhaba, ben Murat B.Sarı. Eğer sitemizi ilk döneminde takip ettiyseniz beni “Yarıaydın” olarak hatırlayabilirsiniz. Aslında bu rumuz hakkımda oldukça açıklayıcı denilebilir. Yani şu evrendeki bilginin ne kadarına hakim olabilir ki insan? Günümüz dünyasında “T” insan olmak makbul ve ben uzmanlığımın sanata dair herşey hakkında olmasını yeğliyorum. Umarım bunu birlikte başarırız. Yeni maceralarda görüşmek dileğiyle…